عالم آخرت تعادل و موازنه كاملى برقرار مىكند . با عمق بخشيدن به تعادل و توسعه ، مىتوان محور داورى در اختلاف آراء انسان‌ها ايجاد كرد . در جامعه متعادل مىتوان انتظار اصلاح و تقوا را داشت و اين تقوا است كه انسان را به حيات طيبه مىرساند و اين انسان است كه بايد بخواهد و تلاش كند از نعمات الهى به‌طور شايسته استفاده كند تا در طريق معتدل و مستقيم قرار گيرد و زودتر به هدف نهايى ( قرب الهى ) برسد . عدم تعادل كه در تمام زواياى زندگى بشر چه در مسائل فردى و اجتماعى و . . . به وضوح خودنمايى مىكند ، مسلما به آتيه‌اى دردناك در زندگى همه انسان‌ها منجر خواهد گشت . افراطگرايى دنياى كشورهاى به اصطلاح توسعه‌يافته و پيشرفته كه در زير سايه قدرت‌مدارى از رمق و توان ملت‌هاى ناتوان مىكاهند و بر فقر و گرسنگى و زندگانى اسف‌بار آن‌ها مىافزايند تا از رهگذر آن ، حس فزون‌طلبى و اسراف‌كارى خويش را پيش از بيش ارضا كنند ، قهرا كفه‌هاى تعادل و توازن زندگانى اقشار انسانى را از ميان مىبرد و اين عدم توازن ، دو قطب رودررو را براى جامعه انسانى به ارمغان آورده است كه بشر خاكى را به نابودى تهديد مىكند ( بلوك غرب سرمايه‌دارى و بلوك شرق ) . پس آن‌ها به كوشش‌هاى ناموزون نامتعادل دست مىزنند . عامل اصلى اين نابسامانىها مسئله عدم توازن و فقدان تعادل در فرهنگ و طرز فكر و رفتار بشرى است . پس اسراف و افراط در لذت‌هاى مادى در عده‌اى و محروميت از آن در عده ديگر منشأ رذايل و فساد خواهد بود و دعوت به اخلاق و صلاح و تقوا ادعاهايى متناقض است . در جامعه متعادل مىتوان از اخلاق سخن گفت . پويايى در مسير رشد و تكامل و توسعه را مىتوان به‌عنوان معيار سلامت فكر تلقى نمود . در قرآن كريم آياتى متعدد با اين جهتگيرى تربيتى آمده است و خداوند مؤمنان را در امور مختلف فردى ، خانوادگى ، اجتماعى ، سياسى ، نظامى و اقتصادى به رعايت اعتدال فراخوانده است . هدف آن است كه انسان شاكله اعتدال يابد و درنتيجه مشى متعادل در همه امور حاصل آيد .